อีกแล้ว...ที่อีชั้นได้เจอเหตุการณ์ที่น่าประทับใจ (- -") สุดๆ บนรถเมล์
หลังจากคราวก่อนที่ได้ อับอาย ไปแล้วครั้งหนึ่ง
แต่วันนี้ อีชั้น เป็นเพียงผู้โดยสาร ธรรมดาคนหนึ่ง ที่นั่งรถเมลืไปทำงาน
เฉกเช่นทุกวัน โดยรถร่วมบริการ สายที่ตัวเลขเรียงกันจากน้อยไปมาก
วิ่งระหว่าง อ้อมน้อยไปสนามหลวง
ก็น่าจะพอรู้นะว่าสายไหน?
อีชั้นก็ขึ้นรถเมล์ที่มีคนหนาแน่นเป็นปกติค่ะ...แต่วันนี้โชคดีหน่อยได้นั้งเร็ว
เหตุการณมันเริ่มจากนี้นี่เอง...ระหว่างที่กำลังมองดูโน้นนี่ ตามประสาคนไม่มีอะไรทำ
รถเมล์ก็กำลังวนวงแหวน เพื่อจะเข้าถนนสายหลัก...แต่ระหว่างนั้นก็มีชายฉกรรณ์
ลุกขึ้นมาถามกระเป๋ารถเมล์ ซึ่งเป็นผู้หญิง อายุ ไม่น่าจะเกิน 25 ปี (อันนี้อิชั้นก็เดาอายุหล่อนไม่ถูกเหมือนกันค่ะ)
เป็นผู้หญิงตัวเตี๊ย ผิวคล่ำ ชายฉกรรณ์ (ท่าทางจะเป็นคนอีสาน) (อันนี้ไม่รู้เดาเอา) คนนั้นก็
ชายฉกรรณ์ : ป้าย...........(ได้ยินไม่ชัด) "ถึงรึยัง"
กระเป๋าหญิง : เลยมาแล้ว...แล้วทำไมไม่รู้จักถามละ
ชายฉกรรณ์ : แล้วทำไมไม่บอกหล่ะ
กระเป๋าหญิง : ก็หัดรู้จักถามมั่งสิ...นั่งหลับอยู่ได้
ชายฉกรรณ์ : (มองหน้า กระเป๋าหญิง อย่างแค้น + อาย)
กระเป๋าหญิง : มองหน้า...มองหน้า
ชายฉกรรณ์ : (มองหน้า กระเป๋าหญิง อย่างแค้น)
กระเป๋าหญิง : กูไม่ใช่เพื่อนมึงนะโว้ย มามองหน้า
ชายฉกรรณ์ : (มองหน้า กระเป๋าหญิง อย่างแค้นจัด)
กระเป๋าหญิง : กูไม่ใช่พ่อแม่มึงนะโว้ย ต้องมานั่งบอกว่าถึงไหนแล้วเสื่อกมานั่งหลับ
ชายฉกรรณ์ ลงรถไปแล้ว แต่ยัง มองหน้า กระเป๋าหญิง อย่างแค้นจัด (เหมือนอยากจะด่ากลับแต่ส่งสัยว่า
ไม่อยากจะมีเรื่องบวกความอายด้วยแหละมั้ง)
กระเป๋าหญิง : มองหน้า เดี๊ยะ ตบให้แม่งหายลาวเลย! (อันนี้อิชั้นประทับใจมากค่ะ)
อีชั้น นั่งรถต่อไปด้วยอาการเกร็ง "กลัวจะหายลาว" แต่อยากแนะนำหล่อน(กระเป๋ารถเมล์หญิง)
จังเลยว่า น่าจะไปเปิดศูนย์ศัลกรรมหน้าลาวนะ ท่าจะรุ่ง!
ทำไมเค้าไม่ปรับปรุงการบริการที่ดีสักทีเน้อ กูขึ้นมาก็เสียตังค์นะโว้ย!!!!!
ขอรับรองว่า คำพูดของทั้งสองท่าที่พิมพ์ไปนั้น อาจจะขาดตกนิดหน่อยเพราะจำไม่ได้
แต่อิชั้นไม่ได้แต่งเติมใดๆทั้งสิ้น (หล่อนพูดอย่างนี้จิงๆนะ)
